Maasvlakte.

Vrijdagavond met Roeland en Gerard naar de Maasvlakte geweest. Tjonge zeg, wat is het daar groot en uitgestrekt. Pfffff. Beetje langs de Nieuwe Waterweg en zo gereden in de Muesli Mobiel van Roeland. Rijdt niet verkeerd moet ik zeggen.

Deze keer meer bootjes en dat soort zaken gefotografeerd. Volgende keer wil ik raffinaderijen en buizenstelsels gaan doen. Beetje ruiken aan HDR dan ook lijkt mij.

Onderstaande platen allemaal met de Tamron 10-24. Wel wennen hoor zo'n enorme beeldhoek. Ben ook nog een beetje op zoek naar wanneer ik zo'n UWA nou het beste in kan zetten. Veel oefenen nog, gaat het vanzelf steeds beter.

"Kus me", "je kunt me m'n rug op!"

Aandoenlijk nietwaar? Dat daar een knappe prins/prinses in kan zitten. Geloof je toch bijna niet?

Eerste modellenshoot

Get out your comfortzone and learn something.

Ik heb al veel onderwerpen gefotografeerd. Maar nog nooit serieus portretten gemaakt. Een soort van schaamte weerhoud mij op de één of andere manier. Zomaar een camera op iemand richten en ongegeneerd klikken is niet helemaal mijn ding zeg maar.

Toch ben ik vandaag naar mijn eerste echte modellenshoot geweest. Out the comfortzone dus. Via het NCN forum belandde ik in een afspraak om met gothic modellen door het Open Lucht Museum te wandelen. Ja inderdaad, gothic, je leest het goed. Meteen goed in het diepe springen en zwemmen maar.

Het viel me niet tegen moet ik zeggen. Natuurlijk was het koud en onwennig buiten de comfortzone maar ze zijn best wel geslaagd vind ik. Wat je wel goed kunt zien is dat ik niet één keer een model helemaal voor mezelf had. Ik heb telkens bij iemand anders aangehaakt en meegeklikt. Hierdoor is er nergens echt oogcontact tussen model en fotograaf. Sommige foto's zijn heel mooi scherp maar omdat ik net niet helemaal jofel voor het model sta is de pose wat vreemd. Stevig leermoment zeg maar. Al met al was het zo leuk dat ik nog wel eens een keer portretten wil doen.

En Goths? Hardstikke leuk en relaxed volk hoor. Beetje vreemde humor en rare gebruiken maar prima te pruimen mensen!

Graffiti

Ja ja, een rond fietsende fotograaf ziet altijd wel wat. Zo ook dit oude pand waar een mooi rond gat in het hek zat. Spulletjes in de tas en naar binnen gesneakt.

Het overtrof mijn stoutste verwachtingen. Ik dacht wat oude rommel te vinden en aan de buitenkant wat graffiti. Maar binnen waren bijna alle muren helemaal vol met graffiti. En niet van die lullige ook. Zaten echt hele mooie pieces tussen!

We gaan nog eens een keertje terug. De creatieve ideetjes borrelen al omhoog.

Fotofilm Railz

Het moest er natuurlijk van komen: een fotofilm van het bezoek aan Railz Miniworld. Helaas zijn de overgangen een beetje te kort gekozen waardoor het beeld tijdens normaal afspelen af en toe wat schokkerig is. Rechter muistoes en dan "opslaan als" en later even opzoeken en afspelen moet deze problemen verhelpen.

Railz Miniworld

Vandaag met een paar camerakameraden naar Railz Miniworld in Rotterdam geweest. Hier zijn een aantal modelspoorbanen gebouwd met een verbluffende aandacht voor detail. Ik heb lopen kwijlen, werkelijk waar.

De oogst bedroeg ruim 400 foto's waarvan er 163 goed genoeg zijn om verder te selecteren. Beetje boel inderdaad. Hieronder vast even een klein voorproefje. Is waarschijnlijk van een oud vrouwtje geweest en heeft altijd binnen gestaan....

Fietsen, vooral heel veel fietsen.

Vandaag ben ik maar eens naar het Nationaal Park de Hoge Veluwe geweest. Natuurlijk op de fiets. En dan niet zo'n beroemde witte fiets. Nee, gewoon op mijn eigen fiets. Helemaal vanaf huis. En dat was best wel ver en ik heb dan ook best wel moeie beentjes. Een dikke 50 kilometer is best veel voor een ongetraind iemand.

Maar het was de moeite waard moet ik zeggen. Best een leuke dag gehad zo in m'n eentje. Eindelijk niemand die me tegenspreekt of zegt wat ik allemaal de komende uren moet gaan doen.

Zo vlak bij de ingang van het Kröller Müller zag ik iets vreemds in de grond staan. Zeker door een bouwvakker van de steiger gegooid.

De andere foto's volgen nog. Eerst een tijdje met de beentjes omhoog...

Blogritje

Zo af en toe ben je er aan toe: aan een fietstochtje. Niet zoals camerakameraad meteen 205 kilometer in Toscana maar gewoon 20 kilometer hier rondom Ede. Is ook leuk hoor! Gisterenmiddag was het zo ver. Even lekker de kop leeg maken en door laten waaien.

Op de fiets met de camera om de nek. Wel minimaal één hand aan het stuur, ik ben niet zo heel erg koersvast namelijk...
Eerste stop: de Doesburgermolen. Begin 19e eeuw waren hier een aantal molenaars op rij met de achternaam Tijsseling. Inderdaad verre familie van Annemieke ja. De hele clan is, na een aantal windloze jaren denk ik zo, hun heil in Canada gaan zoeken. Nooit meer wat van gehoord. Gone with the wind denk ik maar zo...

Op het zadel en doorfietsen. Richting Hessenweg kom ik dit monument tegen: ter gedachtenis aan de eerste gemotoriseerde vliegtuigvlucht boven Nederland. Toch eens Googelen of dat inderdaad in deze buurt was.

Via de Hessenweg richting Schaapskooi. Over een stuk van de Ginkelse Heide. Ik hoorde een bult lawaai. Dat klopte ook wel want er stond een Chinook te bulderen. Van de fiets af en even gaan kijken. Na vijf minuten schoot er een legergroene crossmotor door het landschap en verdween achterin het beest. Na een paar tellen verhief zij zich majestueus.

Dan door naar het Natuurcentrum. Ja ALWEER ja! Ik vind het daar nou eenmaal leuk dus mag ik alsjeblieft? Mooie uitgebloeide rommel hoor. En wel heel leuk vogelvoer: pindakaas. Gewoon een potje op z'n kant, stokkie d'r in en klaar is Kees. Gaan we hier thuis ook doen.

Nog een boom met bijna afgestorven paddo's gespot. Ook fotogeniek dus wéér uit het zadel. Mooi tegenlicht kon ik daar vangen.

Laatste stop was op het Raadhuisplein. Daar zijn vorige week Chico en Chica geplaatst. Per stuk een ton of drie zwaar, want ze zijn van brons. Van een Spaanse kunstenaar. Betaald met geld dat door een vermogend echtpaar was geschonken aan de gemeente van Ede. Maar wel als doel om iets cultureels te doen voor de bevolking van Ede. Dat is dus dit kleurrijke paar beelden geworden. Ik vind het schitterend in ieder geval. Heel vrolijk.

ENKA revisited, het binnenwerk

Vorig jaar in mei ben ik al eens een keertje naar de ENKA geweest. Toen met in totaal 5 man, gisteren alleen met camera kameraad Chris. Foto's van de vorige keer staan op www.jackomorren.nl in de eerste set reportagefoto's. En zin om hier weer eens te gaan fotograferen kreeg ik tijdens de ENKA experience. Ook die foto's, Golden Earring, in de eerste set reportagefoto's.

Er is al best veel gesloopt. Aan de achterzijde van het complex staat eigenlijk alleen de grote schoorsteen nog. Overal staan containers vol met troep, puin en schroot. Graafmachines rijden af en aan, drilboren hameren er lustig op los en werkauto's scheuren rond.

We hebben een uur of twee rondgekuierd en wat foto's gemaakt. Vooral van het verval. Er waren bijna geen persoonlijke zaken meer achtergebleven. Da's jammer want dit soort zaken maakt een UrbEx juist zo fascinerend.

In deze eerst blog foto's van de binnenkant. Het sloopwerk komt nog....

Klikken maakt de foto 1.000 pixels breed, terug naar de blog met "back" in je browser.

Op herhaling bij de ENKA.

Gewoon weer eerst een teaser in de header. Vanavond of morgen de foto's van vandaag. Bizar mooi nog steeds. Samen met camera kameraad Chris weer eens wezen sjouwen daar. Mooi hoor. Zelfs de sloopfoto's hebben wel wat. So, stay tuned!!

Oosterbeek, war cemetery

Na de luchtlandingen zijn we doorgefietst naar Oosterbeek. Naar de War Cementry om precies te zijn. Hier liggen in totaal 1.700 gesneuvelde militairen. De dag na ons bezoek was er een grote afsluitende ceremonie dus alles was tip top in orde. Er werden veel oud strijders en andere mensen verwacht.

Als je zo rondloopt zie je soms bizare namen: J.W. Hope. Hij sneuvelde maar gaf ons hoop. Het gedicht onderaan zijn steen vind ik heel mooi.

I miss your smile
your loving ways,
with you I spend
my happiest days.

Of het graf van William Gregory. Dat met die twee rozen op de voorgrond. Overleden in 1988 op 80-jarige leeftijd. En dan niet in je thuisland begraven willen worden maar in Oosterbeek, tussen je maten. Wat moeten die mannen mee hebben gemaakt om zo'n band met elkaar te hebben.

Zondag na de ceremonie zijn we nog even geweest. Nu met de kinderen zodat ook zij zien en weten wat er in ons land, en in onze directe omgeving, is gebeurd. Ik sprak daar de voormalige directeur van het Airborne museum. Hij vertelde dat er vorig jaar nog een stoffelijk overschot was gevonden dat ook nog geïndentificeerd kon worden. Vanuit Engeland kwamen soldaten en oud strijders over om de man met militaire eer te begraven. Zo in het dagelijks leven is het iets wat voorbij komt in de krant en waar je niet al te veel aandacht aan schenkt. Maar als iemand je het verteld en je staat aan dat graf dan raakt het je. Mij wel tenminste. Diep...

een klikje maakt de foto 1.200 pixels groot, terug via "back" in je browser.